Útgerð frá einni fámennustu og afskekktustu sjávarbyggð á landinu tapaði máli í Hæstarétti gegn sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra.
Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að Jóni Bjarnasyni hafi verið heimilt að banna veiðar með einu veiðarfæri í Skagafirði án þess að þurfa að fara með það í gegnum löggjafaþingið eða færa fyrir því fiskifræðileg eða vistfræðileg rök. Hann skipaði mann úr hópi trilluútgerðarmanna sem margoft hafa lagt til bann við dragnótaveiðum, til að vinna að reglugerð án aðkomu hagsmunaaðila eða Hafrannsóknastofnunarinnar að öðru leiti en að fá aflatölur. Ráðherra þurfti ekki að sýna fram á það með rökum að þessi lokun hafi einhvern jákvæðan tilgang. Eftir 100 ára nær samfeldar veiðar með dragnót getur einn maður sem enga þekkingu hefur á viðfangsefninu tekið slíka ákvörðun.
Samtök dragnótamanna hafa bent fyrrverandi ráðherra á að þessi ákvörðun fari gegn þjóðarhag. Þjóðin verði af gjaldeyristekjum af flatfiskstofnum sem ekki verða nýttir með veiðum með öðrum veiðarfærum.
Ráðherra má skipa hagsmunaaðila í einum útgerðarflokki til að vinna að reglugerð gegn öðrum útgerðarflokki. Ráðherra má hunsa rannsóknaskýrslu þeirrar stofnunar sem fer með rannsóknar- og ráðgjafahlutverk í þessum málum. Ráðherra má skipa nefnd sér til ráðgjafar þar sem sonur ráðherra sem áður hefur ályktað og tekið afstöðu í málinu. Ráðherra ber að leita álits hagsmunaaðila í málinu skv. lögunum, en Ráðherra þarf ekki að taka tillit til þeirra álits þeirra að nokkru leiti. Með öðrum orðum, ráðherra má gera nánast hvað sem honum dettur í hug – það er allt varið með lögum.
Í niðurstöðu dóms kemur fram að þó að dragnótaveiðar hafi verið stundaðar með örfáum hléum í 100 ár í Skagafirði séu þær í raun bannaðar og þar sem bannið sé tímabundið og hægt að veiða fisk í önnur veiðarfæri þá sé þetta löglegt. Gallinn er sá að í innanverðum Skagafirði má ekki veið fisk í veiðarfæri sem ekki var þekkt þegar Kristur gekk á jörðinni.
Dóminn má lesa hér.